… για τη φτώχεια της. Για τη φτώχεια του παρόντος και για αυτή που προδιαγράφεται για το μέλλον της. Στην Αθήνα, στην  Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο, στο  Ρέθυμνο, στην  Άμφισσα, στη  Ρόδο, στην Λαμία, στην Λάρισα, στη Μυτιλήνη, στην Κέρκυρα και στα Γιάννενα. Γενικός ξεσηκωμός, έστω και για μια μέρα. Για μια μέρα μόνο. Πάνω από 100.000 εργαζόμενοι και (κατά Gramsi) διανοούμενοι φώναξαν, σε όλη τη χώρα, για την ένδεια αυτής της πατρίδας. Και για την ένδεια που επιφυλάσσει στο μέλλον της.

 

“Αντιστεκόμαστε”, οι απεργοί της ΔΕΗ, 19 Μάρτη 2008

     Την επόμενη φορά, σε ένα επόμενο επίπεδο, οι χιλιάδες θα απεργήσουμε και για την πνευματική μας ένδεια. Για τα σκουπίδια που έχει γεμίσει το σαλόνι μας από την τηλεόραση αλλά και για τον τρόπο που προσλαμβάνεται η γνώση και η ποίηση στα σχολεία. Και τότε η αντίσταση θα είναι ολοκληρωμένη και κυρίως ολοκληρωτική.

    Η κυβέρνηση, το μόνο που άλλαξε από τότε, είναι τον υπουργό που εισηγείται το νομοσχέδιο της ντροπής. Για αυτό σου θυμίζω…

    Ισχύουν τα  ίδια και χειρότερα για σήμερα! Συνεχής η διακοπή ρεύματος στα μυαλά της κυβέρνησης. Της ανάλγητης. Που αφήνει τις πόλεις να πνίγονται στο σκουπίδι ενώ ξέρει ότι φτύνει, με το αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο, χιλιάδες εργαζόμενους. Φτύνει μια ολόκληρη κοινωνία της εργασίας. Διαιρώντας, μάλιστα, και βασιλεύοντας. Πάνω στα “ρετιρέ” που επινοεί.

    Σκουπίδια η πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή, σκ….ουπίδια (και) στα μούτρα (των πραιτώρων) της, λοιπόν.

Από την απεργία της 12ης του Μάρτη (2008)

    Ο sindelius προτείνει να κατέβουμε όλοι οι εργαζόμενοι σε απεργία διαρκείας και να απαιτήσουμε να μπούμε ΟΛΟΙ στα βαρέα και ανθυγιεινά. Που υφιστάμεθα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική τους τόσα χρόνια, αγόγγυστα. Αυτή την έλλειψη σεβασμού που στριγγλίζει πια…

   Γύρνα λίγο τη ματιά σου στην Παλαιστίνη. Εκεί που το άδικο δικαιώνεται.

Στρέψε τη ματιά σου στην επίθεση του πάνοπλου πάνω στον άοπλο.

  Ξέχασε λίγο το όνομα της γείτονος χώρας και δες αυτό το βίντεο. Το βίντεο που δείχνει ότι είμαστε ζώα.

   Άσε λίγο τις τιμές των μετοχών σου στο χρηματιστήριο και μέτρα τον όγκο του παιδικού αίματος σε λίτρα.

Προσπέρασε για λίγο τα ροζ επεισόδια της tv, την euroβύζιον, τα πρωϊνάδικα και τις πρωϊνές τους γλάστρες, τον αρναούτογλου κι όλους τους trendy γιάπηδες και στάσου στα τσακισμένα ανθρώπινα μέλη.

Σύνδεσε την υποκρισία που συναντάς καθημερινά στη ζωή σου με την υποκρισία της διεθνούς κοινότητας που δεν ονομάζει τρομοκρατία αυτό που συμβαίνει στη λωρίδα της Γάζας. Σύνδεσε, αν θες, αυτή την υποκρισία με τους βομβαρδισμούς στη Σερβία, τότε που το Champion’s league παιζόταν κανονικά (ενώ όταν χτυπήθηκαν οι δίδυμοι πύργοι, ανεστάλησαν όλες οι αθλητικές δραστηριότητες στην Ευρώπη)

Κάνε μία διασταύρωση των ματιών σου με το βλέμμα του νεκρού, άδικα νεκρού αυτού του κόσμου.

Γύρνα πάλι τη ματιά σου στην Παλαιστίνη….

ΥΓ: δεν σου ζητώ να σηκωθείς από τον καναπέ σου και να διαμαρτυρηθείς για αυτό που συμβαίνει εκεί πέρα. Είναι τόσο μακρυά άλλωστε, έτσι δεν είναι;

     Τώρα βρήκαν την ευκαιρία να την πέσουν στο μοναδικό ελεύθερο χώρο έκφρασης. Τα blogs.

    Συμμετέχω στο κάλεσμα (κατευθείαν από τον Τσιμιτάκη):

“Κάλεσμα σε σύσταση πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών και της ελευθερίας του λόγου στο Διαδίκτυο

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε εμβρόντητοι να εκτυλίσσεται στις οθόνες μας, επ’αφορμής της εισαγγελικής έρευνας για την λειτουργία του “κίτρινου” blog press-gr, μια απόπειρα φίμωσης των blogs και περιστολής της συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας του λόγου στο διαδίκτυο.
Ενα θέατρο του παραλόγου με πολιτικούς και δημοσιογράφους που έχουν ουσιαστική άγνοια του internet και των νέων Μέσων κατακεραυνώνουν αυτήν την ελευθερία με την ίδια ευκολία με την οποία καθορίζουν την ενημέρωση του Ελληνικού λαού εδώ και πάρα πολλά χρόνια με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα.
Εδώ και πολύ καιρό έχουμε αντιληφθεί ότι η κυβέρνηση και συγκεκριμένοι μηχανισμοί της διοίκησης (δικαστικοί-αστυνομικοί) ενοχλούνται από την πλουραλιστική και εν πολλοίς ανεξέλεγκτη διαρκή συζήτηση που διεξάγεται μεταξύ πολιτών στο διαδίκτυο, προσδίδοντας ζωντάνια στον δημόσιο διάλογο επαναφέροντας την κοινή γνώμη σε ενεργό δράση, αλλάζοντας συχνά την ατζέντα του διαλόγου αυτού και προσθέτοντας φωνές που δεν θα μπορούσαν αλλιώς να υπάρξουν.
Θεωρούμε πως είτε επιβεβαιωθούν οι κατηγορίες που αποδίδονται στο press-gr, είτε όχι, δεν συντρέχει κανένας απολύτως λόγος να αναθεωρηθεί το νομικό καθεστώς ελευθερίας που διέπει αυτή τη στιγμή τις επικοινωνίες στο διαδίκτυο, προστατεύοντας την ανωνυμία και την αυτοδιάθεση των πληροφοριών καθενός, όπως άλλωστε διεθνώς ισχύει, με εξαίρεση λίγα αυταρχικά, απολυταρχικά και αντιδημοκρατικά καθεστώτα.

Επειδή φρονούμε ότι τόσο οι πολιτικοί όσο και ο περισσότερος κόσμος αγνοεί τι είναι και τη λειτουργία επιτελούν τα blogs αισθανόμαστε την ανάγκη να εξηγήσουμε τα παρακάτω:

1. Τα blogs είναι διάλογος – ελεύθερος, ανεμπόδιστος ανάμεσα σε πολίτες, μέσω του διαδικτύου.

2. Τα blogs είναι μια ανοιχτή διαρκής πρόσκληση σε διάλογο κάθε είδους, σε διαφωνία, και επικοινωνία, από την κοινωνία και προς αυτήν που βασίζεται στις δυνατότητες που δίνουν τα νέα μέσα επικοινωνίας, διαθέσιμα σε όλο και περισσότερους ανθρώπους.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή είναι αυθεντικές φωνές της ίδιας της κοινωνίας και ως τέτοιες, την επαναφέρουν στο προσκήνιο του δημοσίου διαλόγου.
Απόδειξη αυτού αποτελούν τόσο η υπόθεση της Αμαλίας Καλυβίνου, η οποία επανέφερε στο προσκήνιο το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα της δημόσιας υγείας, όσο και η υπόθεση των βασανισμών στα Αστυνομικά τμήμα αλλά και τόσες άλλες υποθέσεις που η «συντεταγμένη» ενημέρωση αδυνατούσε να καλύψει. Τα blogs είναι η επιστροφή της κοινής γνώμης στον δημόσιο διάλογο που μέχρι σήμερα επιτελούνταν μοναχά μεταξύ πολιτικών, δημοσιογράφων και παραγόντων.

4. Τα blogs διεκπεραιώνουν το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του με όποιο τρόπο επιθυμεί. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε. Υπό αυτή την έννοια υποβοηθούν την δημοκρατική διαδικασία της ενημέρωσης και του διαλόγου δημιουργώντας έναν πλουραλισμό που όμοιο του δεν έχουμε ζήσει ποτέ ως σήμερα, αποκαλύπτοντας μας διαστάσεις που αγνοούσαμε και λειτουργώντας τελικά συνεκτικά.

5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες – τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη για ότι αυτός επιθυμεί.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν, να την ελέγξουν, ή να την καταστείλουν.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν επαρκείς διαδικασίες για την δίωξή του. Περαιτέρω νομοθετικές ρυθμίσεις δεν μπορεί παρά να δημιουργήσουν περιβάλλον λογοκρισίας. Η Ελληνική κοινωνία δεν έχει κανένα όφελος από μια τέτοια εξέλιξη.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger και όπως η διεθνής εμπειρία δείχνει απαραίτητη προϋπόθεση για την έκφραση των απόψεων του σε πολλές περιπτώσεις.

Διεκδικούμε

    To Kosovo (ελληνιστί Κοσσυφοπέδιο) είναι μία βόμβα μες στα βαλκάνια. Οι ΗΠΑ είναι οι ρίπτες της κι αν η Ελληνική κυβέρνηση την αναγνωρίσει (την βόμβα) ως κράτος τότε θα μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της εξωτερικής μας πολιτικής. Αν θεωρήσουμε ότι έχουμε εξωτερική πολιτική. Γιατί κι αυτή πάει πακέτο με παιδεία, υγεία, ασφάλιση, μεταναστατευτική πολιτική: δεν υπάρχουν.

     Το Kosovo αποτελεί την επίσημη αμερικάνικη βάση στην χερσόνησο. Κι αυτό έχει την πολιτική – διπλωματική καθώς και την στρατιωτική του διάσταση. Με τις αντίστοιχες πιέσεις τόσο στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες βαλκανικές δυνάμεις όσο και στην Ευρωπαική Ένωση.

    

        Πανηγυρισμοί αλβανοφώνων στη … Νέα Υόρκη

    Το Kosovo σοβεί. Με τους εθνικισμούς του. Με τις “μαγκιές” και τις βιαιοπραγίες των αλβανών αλλά και τις εξάρσεις βετεράνων του σέρβικου στρατού στα σύνορα. Με τις απαγορεύσεις εισόδου σε πολίτες αλλά και το κάλεσμα των σέρβων συναδέλφων του άνθιμου σε πόλεμο (τζάμπα μάγκες οι δεσποτάδες, χάνουν, βλέπεις, τα παγκάριά τους στην  Πρίστινα και τα περίχωρα). Με το πιθανό νέο κύμα προσφύγων. Με τους τέως αρχηγούς του “ένδοξου” παραστρατιωτικού αμερικανοχρηματοδοτούμενου  UCK να είναι οι ηγέτες του “ανεξάρτητου” κρατιδίου. Βόμβα το Kosovo, σοβεί….

   Η μονομερής ανεξαρτητοποίηση (των αλβανοφώνων) του Kosovo είναι πολύ πιο σοβαρό ζήτημα από την ονομασία οποιασδήποτε, αυτοεκτιθέμενης, γειτονικής χώρας στην οποία έχουμε κολλήσει με ένα κόμπλεξ που θα μείνει στην ιστορία. Αν δούμε την αναγνώριση του Kosovo ως αντάλλαγμα σε ένα αποδεκτό από εμάς όνομα για την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας – πέρα από την αδικία στην οποία συμβάλλουμε - τότε θα μιλάμε εύκολα για μία από τις μεγαλύτερες ηλιθιότητες της χώρας μας. Και θα το βρούμε, καταρχάς, μπροστά μας σε αυτό το ατελείωτο Κυπριακό…