Guantanamo

… o Homo sapiens επιμένει σε δομές Μauthausen και Αuschwitz. Σήμερα, η μαζική φρίκη και η απόγνωση βρίσκουν την υπόστασή τους πάνω στα πορτοκαλί φαντάσματα. Η Απομόνωση, ο Βιασμός,  η Αποκτήνωση του ανθρώπου από άνθρωπο.

Μερικά στοιχεία για τα έξι (6) χρόνια από το Γουαντάναμο

(από το… Σύνδεσμο φίλων Barcelona Αθήνας!)

“Στο κέντρο κράτησης του Γουαντάναμο, που υπάγεται στο Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, από τον Ιανουάριο του 2002 έχουν κρατηθεί συνολικά 759 άνθρωποι.Συνεχίζουν να κρατούνται εκεί περίπου 460 άνθρωποι από γύρω στις 40 διαφορετικές εθνικότητες. Από τους υπόλοιπους, 192 έχουν αφεθεί ελεύθεροι, ενώ άλλοι 95 έχουν μεταχθεί σε τρίτες χώρες -17 χώρες, από την Αλβανία μέχρι την Ουγκάντα και από τη Βρετανία μέχρι την Αυστραλία- για συνεχιστεί εκεί η κράτησή τους (μερικοί από αυτούς αφέθηκαν αργότερα ελεύθεροι). Η πιο πρόσφατη μεταγωγή από το Γουαντάναμο προς τρίτη χώρα έγινε στις 18 Μαΐου 2006 (15 κρατούμενοι μετήχθησαν στη Σαουδική Αραβία). Από τον Σεπτέμβριο του 2004 δεν έχουν μεταφερθεί νέοι κρατούμενοι στο Γουαντάναμο.

 

 Ούτε ένας από τους κρατουμένους στο Γουαντάναμο δεν έχει βρεθεί ένοχος για οποιοδήποτε αδίκημα.

Πριν τις πρόσφατες αυτοκτονίες κρατουμένων στο Γουαντάναμο, από τον Ιανουάριο του 2002 έχουν γίνει περισσότερες από 40 απόπειρες αυτοκτονίας. Ένας κρατούμενος, ο Τζούμα αλ-Ντόσαρι, έχει αποπειραθεί να αυτοκτονήσει τουλάχιστον 12 φορές.”

Όταν μπήκαν στην πόλη…

… οι μαύρες νυχτερίδες με το μικροσκοπικό μυαλό (όπως ακριβώς το έχουν οι νυχτερίδες) και τα μεγάλα δόντια, με το αίμα να στάζει πάνω στην έρημη Γη. Όταν προσπάθησαν ξανά, μετά τις Μακρονήσους, να ταπεινώσουν τον άνθρωπο. Όταν εκπαίδευαν ανθρώπους για να υπηρετήσουν αυτό το σκοπό. Ρουφιάνοι – γείτονες και συγγενείς, βασανιστές,  στρατός και χωροφύλακες. 

“Όταν σώπαιναν οι λύκοι γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι” (Μ. Λουντέμης)…

 

Συγκλονιστικό σουηδικό ντοκυμανταίρ, του 1976. Μιλάει ο Σπύρος Μουστακλής  και (οι) βασανιστές (του)… 

 

Όταν κάποιοι ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ.  Με τη ζωή τους δίκοπη …

ο Αλέξανδρος Παναγούλης

οι δεκάδες αντιδικτατορικές οργανώσεις και μεμονωμένοι πολίτες εδώ και στο εξωτερικό.

Εδώ, αναλυτικά στοιχεία από τον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967 – 1974

… οι φοιτητές και οι πιτσιρικάδες όλων των ηλικιών.Ο ζεστός νοέμβρης που φυσάει  πάντα και για πάντα…

Το Πολυτεχνείο δεν είναι κάποιοι εισαγγελείς – απολιθώματα του χουντικού παρελθόντος,

δεν είναι οι χιλιάδες αστυνομικοί και τα όποια επεισόδια της πορείας,

δεν είναι τα ρεπορτάζ των αιμοβόρων καναλιών που θα δείς και πάλι το βράδυ.

Είναι η γερμένη προτομή του φοιτητή με τα γαρύφαλλα στο προαύλιο,

είναι η φωνή του ραδιοφωνικού σταθμού που σε καλεί να βοηθήσεις για τη λευτεριά σου,

είναι οι χιλιάδες πολίτες που διαδήλωσαν ενάντια στην εισβολή στο Ιράκ,

είναι οι χιλιάδες νέοι που διαδήλωσαν για την ακύρωση της αναθέωρησης του άρθρου 16 και εκείνοι που θα παλέψουν για την κοινωνική ασφάλιση

είναι οι χιλιάδες που θα διαδηλώσουν ειρηνικά και φέτος για το δίκιο αυτού του κόσμου.

                                     Κάνε μια βόλτα από το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, sindelius…                                                                                 

“Η Μακεδονία είναι ελληνική”!

Tι λες;  

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 21.02.1993, στην εφημερίδα “Εποχή”, ως συνέντευξη στον Νίκο Φίλη. Βρίσκεται, επίσης, στο βιβλίο “Ψηφίδες Ιστορίας και Πολιτικής του 20ου αιώνα”, Εκδ. Πόλις, 2007

Του Φίλιππου ΗΛΙΟΥ*

    Το πιο ενοχλητικό, επικίνδυνο και ανησυχητικό για την Ελλάδα και τους Έλληνες δεν είναι ότι πιθανόν να αναγνωριστεί ένα κράτος με το όνομα που αυτό έχει επιλέξει, όπως έχει άλλωστε το δικαίωμα, αλλά ότι με αφορμή το Μακεδονικό αναδείχθηκαν και επιβλήθηκαν, ως κυρίαρχες τάσεις στην ελληνική κοινωνία και τους παράγοντες που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, στοιχεία μιας πρωτοφανούς αρχαϊκότητας, που μας εμφανίζουν να αθετούμε δημοκρατικές κατακτήσεις και πολύτιμες δημοκρατικές ευαισθησίες, που, μετά τη μεταπολίτευση, είχε θεωρηθεί ότι αποτελούσαν πλέον κοινό κτήμα των Ελλήνων πολιτών. Χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε πάντοτε, μέσα σε μια έξαρση εθνικισμού, αναβιώσαμε, στο επίπεδο της πολιτείας, των κομμάτων, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και σε αριστερά κινήματα, έναν εθνικισμό και έναν σοβινισμό άλλων εποχών, έναν ρατσισμό που δεν τιμά την ελληνική κοινωνία. Τα φαινόμενα της μισαλλοδοξίας, του φανατισμού και των νέων δογματισμών που αναπτύσσονται, υπονομεύουν την εθνική συνοχή και τις συλλογικές συνειδήσεις πολύ περισσότερο απ’ ό,τι οι υπαρκτοί ή οι εφευρισκόμενοι εξωτερικοί “κίνδυνοι”. Και όλα αυτά γίνονται με τη βεβαιότητα και την ήσυχη συνείδηση ότι πράττουμε ένα εθνικό καθήκον. Στην ουσία καταρρακώνεται κάθε έννοια εθνικού αυτοσεβασμού και αυτογνωσίας.
     Για τη θεωρούμενη εθνική υπόθεση επιστρατεύθηκαν από τους αρμοδίους, και έγιναν με μεγάλη ευκολία δεκτά από την κοινή γνώμη, πράγματα που αντιστρατεύονται τις αρχές της κοινής λογικής και ό,τι αποτελεί το σημερινό επίπεδο των ιστορικών γνώσεων. Λέγεται ότι η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική. Όλοι όμως, γνωρίζουν ότι δίπλα στην ελληνική Μακεδονία υπάρχουν σλαβικές Μακεδονίες, που διαμορφώθηκαν ιστορικά και την ύπαρξη των οποίων ουδείς ποτέ θεώρησε ότι μπορεί να αμφισβητήσει. Προχωρούμε: “Η ελληνική Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική”. Γιατί θέλουμε να ξεχνούμε ότι η ελληνική Μακεδονία έγινε ελληνική κατά τον διανυόμενο αιώνα, μέσα από ένα σπαρακτικό ξερίζωμα πληθυσμών, με αμοιβαίες ανταλλαγές πληθυσμών, με τον ερχομό των μικρασιατών Ελλήνων μετά από την καταστροφή; Η σημερινή πληθυσμιακή σύνθεση της Μακεδονίας είναι, κατά κύριο λόγο, αποτέλεσμα των ανταλλαγών πληθυσμών και όχι της επιβίωσης γηγενών ελληνικών πληθυσμιακών συνόλων.

 

                     “Σκοπιανοί Μολών Λαβέ”, φωτό από “Ημερησία”, 03/11/07

     Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πάντα μπορούμε να εμφανίζουμε στοιχεία, πολλά από τα οποία μπορεί να είναι βάσιμα, για να τεκμηριώσουμε μια άποψη. Το σημαντικό όμως είναι ότι, χωρίς να εξηγούμε τι αντιπροσωπεύει και πώς πραγματοποιήθηκε η διαδικασία της ελληνοποίησης της ελληνικής Μακεδονίας, καλλιεργούμε έναν “εθνικό φανατισμό” στους πολίτες, μέσα από ένα σύνθημα που δεν έχει αντιστοιχία προς τις ιστορικές πραγματικότητες. Δεν θέλω να σχολιάσω τις αηδίες περί Μεγαλέξανδρου. Αν, στη θέση των συνθημάτων που ευνοούν την αμάθεια, φανατίζουν και αποπροσανατολίζουν, είχαν αναδειχθεί τα στοιχεία της ιστορικότητας των φαινομένων, και ιδίως των εθνικών φαινομένων, τότε οι πολίτες αυτής της χώρας θα είχαν τη δυνατότητα να αντιληφθούν ευκολότερα πόσο κοινές σε όλους τους λαούς είναι οι εθνοκεντρικές τάσεις και πόσο αυτά που θεωρούνται ελληνικές μοναδικότητες ή ελληνικές θαυματουργίες αποτελούν κοινούς τόπους στην ιστορία όλων των λαών, όταν, σε συγκεκριμένες φάσεις της ιστορικής διαδρομής τους, θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν το κέντρο της γης και τον ομφαλό του κόσμου. Αλλά φαίνεται ότι αυτή η ιστορικοποίηση της γνώσης κάποιους δεν τους συνέφερε. Και οδηγηθήκαμε στους παραλογισμούς και τις παραδοξολογίες…

   Το πρόβλημα είναι πώς θα αναγνωρίσουμε τις ιδιαιτερότητες μέσα από τις οποίες διαμορφώθηκαν οι εθνότητες στη Βαλκανική. Να καταλάβουμε σε τι δράματα οδήγησε η αντιπαράθεση, με ευθύνη όλων των εθνοτήτων και όλων των κρατών, γιατί όλοι με το ίδιο πρότυπο και τους ίδιους μηχανισμούς λειτούργησαν προκειμένου να εξασφαλίσουν και την ύπαρξή τους και την επιβίωσή τους. Έχω την εντύπωση ότι με τον τρόπο που χειρίστηκε τα προβλήματα η ελληνική εξωτερική πολιτική υπονόμευσε τον ιδιαίτερο ρόλο που θα μπορούσε, για ιστορικούς λόγους, να έχει η Ελλάδα στα Βαλκάνια. Η χώρα μας, έχοντας αποφύγει το στάδιο του υπαρκτού σοσιαλισμού, με ένα δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται σε αξίες οι οποίες τείνουν να γίνουν κυρίαρχες στη διεθνή κοινότητα, θα μπορούσε να έχει, όχι έναν ανώτερο ρόλο, αλλά έναν πρόσκαιρα οδηγητικό, υπό τον όρο ότι θα έπαιζε το παιχνίδι της σύγκλισης και του σεβασμού των ιδιαιτεροτήτων και όχι το παιχνίδι της αντιπαλότητας. 

    Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατόρθωσαν να διαμορφώσουν ένα κλίμα ανομολόγητου ρατσισμού, είτε με την περιφρόνηση του τρίτου είτε με την εικόνα ότι η Ελλάδα είναι το κέντρο της γης και όλοι οι άλλοι την επιβουλεύονται. Όμως όποτε έχουμε υπάρξει ελληνοκεντρικοί και ομφαλοσκόποι, αυτό συνοδεύτηκε από εθνική πτώση και συχνά καταστροφές, στο μέτρο ιδίως που μια τέτοια τάση μας απομόνωσε από τα στοιχεία που, διασταυρούμενα με τις δικές μας ιδιαιτερότητες, ενίσχυαν την πολιτισμική μας φυσιογνωμία. Όταν βγαίνουμε και αποκαλούμε τους γείτονες κρατίδιο, έχουμε ποτέ σκεφτεί ότι η Κύπρος είναι το ένα τέταρτο του “κράτους των Σκοπίων” Θα θέλαμε να την αποκαλούν κρατίδιο; Υπάρχει κι ένα θέμα αγωγής του πολίτη. Το μέσο ενημέρωσης οφείλει να μεταδίδει την πληροφορία ως έχει. Όταν ο Μιτεράν μιλάει για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και εννοεί τη Δημοκρατία της Μακεδονίας με πρωτεύουσα τα Σκόπια και οι δημοσιογράφοι βάζουν εισαγωγικά στη λέξη Μακεδονία, είναι ως εάν τα εισαγωγικά να τα έχει βάλει ο Μιτεράν. Έτσι, όμως, δημιουργείται η εντύπωση ότι η διεθνής κοινότητα έχει την άποψή σου και συνεπώς σκληραίνεις τη θέση σου. 

     … Η αναζωπύρωση του εθνικισμού στην Ελλάδα εντάσσεται σε έναν κύκλο που έχει τα ομόλογά του και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στις χώρες του Ισλάμ, όπου ξαναζωνταντεύουν οι θρησκευτικές και οι εθνικιστικές αδιαλλαξίες. … Φάνηκε ότι, παρά τις επιφάσεις κάποιου εκσυγχρονισμού, η κοινωνία μας απέχει πολύ από το να ζήσει με την αξιοπρέπεια των ανθρώπων και των πολιτών του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα.

* Ιστορικός και συγγραφέας (1931 – 2004). Πτυχιούχος Σορβόνης, επίτιμος διδάκτορας Παν/μίου Κρήτης. Αλλά που να τον ξέρουμε, με τα σκατά που ταϊζουν τα μυαλά μας κάθε μέρα;

Όταν γεννήθηκε ο παππούς μου…

… κάμποσες χιλιάδες άνθρωποι απέδειξαν ότι την ιστορία τη γράφουν οι καταπιεσμένοι. Έδειξαν ότι μπορεί ένας λαός να καταργήσει την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Μας έδειξαν ότι είναι εφικτός ένας κόσμος αλληλεγγύης, ειρήνης, ισότητας. Και έδωσαν το αίμα τους γι’ αυτό. Και αυτό έγινε μέσα σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από αδικία και καταπίεση. Σε έναν κόσμο όπου οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονταν σαν ανταλλακτικά μηχανών και περιουσιακά στοιχεία λίγων αφεντικών.

      Η Επανάσταση του 1917, σαν σήμερα, άλλαξε την όψη αυτού του κόσμου αφού απέσπασε το 1/6 της ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό και αποτέλεσε για δεκαετίες το αντίπαλο δέος που ανάγκασε τους καταπιεστές σε όλο τον κόσμο να παραχωρήσουν δικαιώματα τα οποία απολαμβάνουμε, όσο μπορούμε, σήμερα. Ασφαλώς, η συνέχεια της με τη μορφή του σταλινισμού, της κομματικής ολιγαρχίας (κόκκινη δικτατορία) και της γραφειοκρατίας ακύρωσε το εγχείρημα και γι’ αυτό κατέρρευσε.

     Όμως, σήμερα, η εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού σε όλο σχεδόν τον πλανήτη είναι ο κανόνας. Πρέπει να είσαι “πιο χαρούμενος, πιο παραγωγικός…”. Να μένεις μέχρι αργά στο γραφείο, να δουλεύεις και τα Σάββατα. Για το καλό της επιχείρησης που σου δίνει ψωμί. Δηλαδή, για να μην απολυθείς. Επίσης, πρέπει να δουλεύεις όρθιος 12 ώρες στο Praktiker ή στο Lidl και να εξυπηρετείς με υπομονή τους πελάτες. Μέχρι τέλος. Με 700 ευρώ το μήνα. Ή τι θα΄λεγες να δουλεύεις deliverας; Ανασφάλιστος στην άσφαλτο. Υπάλληλος σε φαστ-φουντάδικο, πως σου φαίνεται; Με τη στολή σου και το καπελάκι σου; Γιατί όχι εργάτης στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και υποψήφιο θύμα του επόμενου εργατικού ατυχήματος;  Αποθηκάριος; Μπορείς, επίσης, να στίβεις το μυαλό σου για την εφημερίδα ή το περιοδικό που σε θέλει και απίκο για ρεπορτάζ χωρίς αμοιβές και μαλακίες. Κι αν είσαι μεταπτυχιακός ή διδακτορικός φοιτητής και δουλεύεις όλη μέρα τζάμπα για το Πανεπιστήμιο, πρέπει να αισθάνεσαι εντελώς τυχερός.

     Για κάθε νέο άνθρωπο που δεν είναι ufo ή παρτάκιας, που σκέφτεται και ανησυχεί, προβληματίζεται και αμφισβητεί,

     Η αυταρχικότητα και η απολυταρχία

                         οι απλήρωτες υπερωρίες, οι απολύσεις και οι εκβιασμοί

                                                  η κατάργηση βασικών δικαιωμάτων μας:  δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία υψηλού επιπέδου, δημόσια κοινωνική ασφάλιση, και εργασία

   είναι οι λόγοι που η επανάσταση είναι και θα είναι πάντα επίκαιρη! 

25ος Διεθνής μαραθώνιος

  Το όνομά του έχει πάρει ο Διεθνής Μαραθώνιος δρόμος της Αθήνας που γίνεται κάθε χρόνο το Νοέμβρη με τη συμμετοχή σημαντικών αθλητών από όλο τον πλανήτη. Φέτος, σήμερα, συμμετέχουν 7000 Έλληνες και 4000 ξένοι δρομείς.

    Ο φετινός μαραθώνιος, ο 25ος, παρουσιάστηκε από την κυβερνητική προπαγάνδα (Ρουσόπουλος και σία), στην κρατική τηλεόραση, ως συνέχεια του Φειδιπίδη και του Σπύρου Λούη. Με αρχαία χορικά και τον εγγονό του μεγάλου μαραθωνοδρόμου να στέκεται κλαρίνο στον εθνικό ύμνο. Μόνο τη μάχη του Μαραθώνα δεν είδαμε σε αναπαράσταση. Αλλά κάτι τέτοιο θα έκανε η χούντα. Περνάς δε από το Παναθηναϊκό στάδιο και το μόνο που βλέπεις είναι δεκάδες κάθετα trendy πανό του μαραθωνίου και ένα (τουλάχιστον) τεράστιο μπαλόνι γνωστής τράπεζας - χορηγού. Πουθενά το όνομα του ανθρώπου που τιμάται από τον ιδρώτα, την ανάσα και την κόπωση  των αθλητών.

 

    Ο βαλκανιονίκης και κάτοχος για αρκετά χρόνια της καλύτερης πανελλήνιας επίδοσης στο άλμα εις μήκος (7.36μ, Βουκουρέστι, 1936). Ο γιατρός και βουλευτής Πειραιά από το 1961. Αυτός που έκανε την πρώτη πορεία Ειρήνης, στις 21 Απρ. του 1963, ξεκινώντας από τον τύμβο του Μαραθώνα. Και περπάτησε μόνος με συνοδεία τους αστυφύλακες και τα περιπολικά. Μόνος, γιατί τους συντρόφους τους είχανε συλλάβει όλους, πριν φτάσουν στον Μαραθώνα. Και περπάτησε όρθιος μέχρι να τον κυκλώσουν οι αστυφύλακες και να τον συλλάβουν κι εκείνον σε μία πάλη σώμα με σώμα πια.  Στο όνομα αυτού γίνεται ο Διεθνής Μαραθώνιος δρόμος της Αθήνας.

     Για την Ειρήνη και τον αφοπλισμό από όπλα και πυρηνικά. Το Βιετνάμ (λέγε το Ιράκ) ήταν κοντά βλέπεις, και όχι μόνο αυτό. Δεν του το συγχωρήσανε. Ότι πρόβαλε, μαζί με ειρηνιστές σε όλο τον δυτικό κόσμο (με πρωτοπορία τον Βρετανό φιλόσοφο Β. Russell κτλ.),  την Ειρήνη σε όλη τη Γη εκείνες τις μέρες. Και δεν φοβήθηκε να το κάνει απέναντι στην τρομοκρατία που υπάρχει και σήμερα. Τον δολοφόνησαν ένα μήνα μετά, στη Θεσσαλονίκη. Με χέρια δύο φτωχά ανδρείκελα και το τρίκυκλό τους και εγκέφαλο το “κράτος εν κράτει” παρακράτος της Δεξιάς.

                                           από την ταινία “Z”, K. Γαβράς (1969)

    Ο 25ος Διεθνής Μαραθώνιος γίνεται και φέτος για να τιμηθεί ο αγωνιστής αυτού που (θα’ πρεπε να) είναι το αυτονόητο: η φιλία των λαών, η δημοκρατία, η ΕΙΡΗΝΗ σε όλον τον κόσμο.

Αυτή είναι η αλήθεια. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης.