Η αφή της ολυμπιακής ντροπής

    Πόσο περήφανος νιώθω; Τι τυχερός που είμαι;  Πόσο λαμπρά χαμογελώ στον ήλιο που με έχει καλά, εδώ στην Ελλάδα μου, τη χώρα των Ολυμπιακών αγώνων! Τι αγαλλίαση μου προξενεί η τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας! Που με αυτή μεταλαμπαδεύουμε, σε όλον τον κόσμο, τις μεγάλες αξίες της Ειρήνης, της συναδέλφωσης των λαών και των ανθρώπων, της αλληλεγγύης και του γόνιμου ανταγωνισμού. Τι χαρά είναι αυτή, χριστέ μου, που ζω στην χώρα των ολυμπιακών αγώνων!

     Ειδικά, χθες, η τελετή της αφής ήταν ονειρώδης. Με τους υψηλούς κουστουμαρισμένους και γραβατωμένους επισκέπτες μας, με τον μεγάλο συνέλληνα μας, τον Μίνω μας τον Κυριακού (και το κανάλι του), τον γνωστό μας Ζακ Ρόγκ και όλους (;) τους αθάνατους (στην τεμπέλικη επιχειρηματικότητα και στην επιχειρηματική τεμπελιά). Μέσα στα αρχαία μας μνημεία, μέσα στο καταπράσινο καμένο στάδιο της ολυμπίας. Στιγμές μαγικές, σχεδόν μυθικές, θα έλεγε κανείς αν ήθελε να ακριβολογήσει. Αν…..

    Αν κάποιος “περίεργος” (αγωνιστή θα μπορούσε να τον αποκαλέσει κάποιος “αντιδραστικός”) δεν μας θύμιζε ότι – helloo…. – η Κίνα είναι χούντα! ΄Οτι η Κίνα, εκτός από τον δικό της λαό που στενάζει σε κτηνώδεις συνθήκες στις βιομηχανίες, καταπιέζει (σκοτώνει πολίτες συγκεκριμένα) και τον θιβετιανό λαό. Αν δεν μας θύμιζε, συνειρμικά, ότι η Κίνα είναι μία καπιταλιστική ολιγαρχική χώρα, με κομμουνιστικό προσωπείο, που βασανίζει και εκτελεί τους πολίτες της.

    Αν δεν έδειχνε στο παγκόσμιο, ότι, ok, η Ελλάδα, η χώρα του πολιτισμού και της Δημοκρατίας δεν έχει πρόβλημα να δίνει τη φλόγα της σε δικτατορίες. Αυτά τα ακούει βερεσέ η χώρα μου, βάζει και δύο ασφαλίτες με πολιτικά (ο ένας κρύβει και τα μούτρα του στην κάμερα) και σέρνουν τον όποιο διαμαρτυρόμενο στους δρόμους της σύγχρονης και πάνδοξής μας Ολυμπίας. Στο video που ακολουθεί υπάρχει και αίμα…

Κι ήταν, στην αρχή, όλα τόσο όμορφα…..

Συγγνώμη, αν στο χάλασα, αλλά ήταν χαλασμένο…

Παλαιστίνη

   Γύρνα λίγο τη ματιά σου στην Παλαιστίνη. Εκεί που το άδικο δικαιώνεται.

Στρέψε τη ματιά σου στην επίθεση του πάνοπλου πάνω στον άοπλο.

  Ξέχασε λίγο το όνομα της γείτονος χώρας και δες αυτό το βίντεο. Το βίντεο που δείχνει ότι είμαστε ζώα.

   Άσε λίγο τις τιμές των μετοχών σου στο χρηματιστήριο και μέτρα τον όγκο του παιδικού αίματος σε λίτρα.

Προσπέρασε για λίγο τα ροζ επεισόδια της tv, την euroβύζιον, τα πρωϊνάδικα και τις πρωϊνές τους γλάστρες, τον αρναούτογλου κι όλους τους trendy γιάπηδες και στάσου στα τσακισμένα ανθρώπινα μέλη.

Σύνδεσε την υποκρισία που συναντάς καθημερινά στη ζωή σου με την υποκρισία της διεθνούς κοινότητας που δεν ονομάζει τρομοκρατία αυτό που συμβαίνει στη λωρίδα της Γάζας. Σύνδεσε, αν θες, αυτή την υποκρισία με τους βομβαρδισμούς στη Σερβία, τότε που το Champion’s league παιζόταν κανονικά (ενώ όταν χτυπήθηκαν οι δίδυμοι πύργοι, ανεστάλησαν όλες οι αθλητικές δραστηριότητες στην Ευρώπη)

Κάνε μία διασταύρωση των ματιών σου με το βλέμμα του νεκρού, άδικα νεκρού αυτού του κόσμου.

Γύρνα πάλι τη ματιά σου στην Παλαιστίνη….

ΥΓ: δεν σου ζητώ να σηκωθείς από τον καναπέ σου και να διαμαρτυρηθείς για αυτό που συμβαίνει εκεί πέρα. Είναι τόσο μακρυά άλλωστε, έτσι δεν είναι;

Where eagles dare!

      Μακριά από τα σκουπίδια και τον βόρβορο της μικρής μας επικαιρότητας, ο sindelius ταξιδεύει ψηλά.

Eκεί που ο αέρας είναι καθαρός, μακριά από τους ανθρώπους και τις ύαινες. Δίπλα στα αστέρια. Στις γυμνές θεόρατες πλαγιές, τις ντυμένες με το απέραντο λευκό διχτοσέντονο. Εκεί που δοκιμάζονται η δύναμη της ψυχής και η αντοχή στην κακουχία. Με το κάθε βήμα να είναι και ανάσα: η μερική πίεση του οξυγόνου είναι τέσσερις φορές χαμηλότερη από αυτήν στο επίπεδο της θάλασσας.  Και το δέρμα δερμάτινο από το ψύχος: η θερμοκρασία δεν υπερβαίνει τους -19°C. Αντικρύζοντας πρόσφατα πτώματα γιατί ο κίνδυνος μεγάλος και παραμονεύει το ένα και μοναδικό Λάθος. Στις κορυφές των ονείρων του Ανθρώπου, συνομιλώντας με το διάστημα του Ζαρατούστρα. Εκεί που μόνο οι αετοί τολμούν…

 

Everest - 8848 m

Καλό ταξίδι Edmund Hillary, στις παρυφές του σύμπαντος πλανιέσαι τώρα…

Ο κουβάς

   Έχει βραδυάσει εδώ και ώρα. Είναι πολύ κουρασμένος, τόση ορθοστασία… Ο Fazal έχει βγάλει γύρω στα δεκαπέντε ευρώ σε τρεις ώρες. Όχι άσχημα. Οι οδηγοί σήμερα, στο φανάρι της Ιεράς οδού με την Πειραιώς είναι ιδιαίτερα γενναιόδωροι. Αν σκεφτείς ότι είναι Πέμπτη και τα μαγαζιά ανοιχτά. Αλλά εκείνος θα κάτσει μέχρι αργά γιατί χρωστάει το μερίδιο του από το νοίκι. Ο Fazal έχει για παρέα του, εκτός από τις έγνοιες του, έναν μπλε κουβά γεμάτο νερό και λίγο απορρυπαντικό. Οι “συνάδελφοι” με τα νερά και τα ψιλολοϊδια έχουν φύγει για το σπίτι. Το σπίτι στο οποίο συγκατοικούν. Επτά ομοεθνείς πακιστανοί, σε διαμέρισμα 75 τετραγωνικών, στην καρδιά του Μεταξουργείου. Κοιμούνται σε τρία δωμάτια και στο “καθιστικό”. Ο Άκης Πάνου γνωρίζει: 

  “Εφτά νομα σ’ ένα δωμα
που να ξαπλω να κλείσεις μα
ο ένας πάει σινεμά
ο άλλος πέφτει και κοιμα
ύπνος με βάρδια δηλαδή
στην πόρτα σύρμα για κλειδί”

     Μπροστά του και αριστερά έχει σταματήσει ένα μαύρο αμερικάνικο τζιπ. Τα έχει προσέξει αυτά τα μαύρα γυαλιστερά τζίπ. Είναι σαν πολυτελή ημιφορτηγά και γράφουνε μπροστά “cherokee”. Προφανώς, άναψε το κόκκινο και τώρα άλλα αυτοκίνητα σταματούν παράλληλα και πίσω από το τζιπ. Αφηρημένος στις σκέψεις του, στα προβλήματα και τα χρέη του πάει μηχανικά στο τζάμι του οδηγού. Το τζάμι, μόλις τώρα κλείνει. Με κλειστό το τζάμι αρχίζει ένας “διάλογος πολιτισμών” με νοήματα και ήπιες κινήσεις των χεριών του Fazal που δείχνουν το παρμπρίζ. Ο οδηγός κοιτάζει αδιάφορος στην ευθεία του δρόμου για λίγα δευτερόλεπτα. Ο Fazal επιμένει και ο έλληνας οδηγός τώρα κάτι λέει αγριεμένος κι αρχίζει απαξιωτικές γκριμάτσες. Ο Fazal, χρωστάει και δεν ξέρει αν αύριο έχει να φάει. Εξάλλου το πολύ πολύ να μην τον πληρώσει αυτός. Δεν θα είναι κι ο πρώτος. Απλώνει το μαύρο χέρι του με το φουσκωμένο, από νερό, σφουγγάρι και καθαρίζει το σχετικά καθαρό παρμπρίζ του cherokee. Κλειστό το τζάμι του οδηγού κι ο Fazal στραγγίζει το νερό με γρήγορες επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Μία σειρά, μία δεύτερη κι άλλη μία τελευταία. Γυρνάει προς τον οδηγό κι εκείνη τη στιγμή η πόρτα ανοίγει. 

   Ο έλληνας είναι ψηλός και ιδιαίτερα εκνευρισμένος, κάτι του λέει στα ελληνικά και ξεχωρίζει τις φράσεις “άντε γαμήσου” και “μαλάκα”. Φωνάζει αλλά δεν πλησιάζει τον Fazal, στέκει ένα μέτρο πιο κει. Ο έλληνας γυρνάει, τώρα, ξαφνικά στα αριστερά του. Με μία γρήγορη κίνηση του ποδιού κλωτσάει με δύναμη τον κουβά. Ο κουβάς κάνει ένα γδούπο. Τα νερά χύνονται . Ο Fazal κοιτάζει χάμω τα χυμένα νερά. Χέρια νεκρά, μάτια νεκρού ανοιχτά. Ο έλληνας έχει μπει στο τζιπ του και έχει ήδη κλείσει την πόρτα. Πατάει τέρμα το γκάζι κι αφήνει πίσω του ουρλιαχτό και βρώμα  από καμένα λάστιχα. Έχει ανάψει πράσινο…

* οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις στο παραπάνω περιστατικό δεν είναι καθόλου συμπτωματική…

Όταν γεννήθηκε ο παππούς μου…

… κάμποσες χιλιάδες άνθρωποι απέδειξαν ότι την ιστορία τη γράφουν οι καταπιεσμένοι. Έδειξαν ότι μπορεί ένας λαός να καταργήσει την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Μας έδειξαν ότι είναι εφικτός ένας κόσμος αλληλεγγύης, ειρήνης, ισότητας. Και έδωσαν το αίμα τους γι’ αυτό. Και αυτό έγινε μέσα σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από αδικία και καταπίεση. Σε έναν κόσμο όπου οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονταν σαν ανταλλακτικά μηχανών και περιουσιακά στοιχεία λίγων αφεντικών.

      Η Επανάσταση του 1917, σαν σήμερα, άλλαξε την όψη αυτού του κόσμου αφού απέσπασε το 1/6 της ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό και αποτέλεσε για δεκαετίες το αντίπαλο δέος που ανάγκασε τους καταπιεστές σε όλο τον κόσμο να παραχωρήσουν δικαιώματα τα οποία απολαμβάνουμε, όσο μπορούμε, σήμερα. Ασφαλώς, η συνέχεια της με τη μορφή του σταλινισμού, της κομματικής ολιγαρχίας (κόκκινη δικτατορία) και της γραφειοκρατίας ακύρωσε το εγχείρημα και γι’ αυτό κατέρρευσε.

     Όμως, σήμερα, η εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού σε όλο σχεδόν τον πλανήτη είναι ο κανόνας. Πρέπει να είσαι “πιο χαρούμενος, πιο παραγωγικός…”. Να μένεις μέχρι αργά στο γραφείο, να δουλεύεις και τα Σάββατα. Για το καλό της επιχείρησης που σου δίνει ψωμί. Δηλαδή, για να μην απολυθείς. Επίσης, πρέπει να δουλεύεις όρθιος 12 ώρες στο Praktiker ή στο Lidl και να εξυπηρετείς με υπομονή τους πελάτες. Μέχρι τέλος. Με 700 ευρώ το μήνα. Ή τι θα΄λεγες να δουλεύεις deliverας; Ανασφάλιστος στην άσφαλτο. Υπάλληλος σε φαστ-φουντάδικο, πως σου φαίνεται; Με τη στολή σου και το καπελάκι σου; Γιατί όχι εργάτης στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και υποψήφιο θύμα του επόμενου εργατικού ατυχήματος;  Αποθηκάριος; Μπορείς, επίσης, να στίβεις το μυαλό σου για την εφημερίδα ή το περιοδικό που σε θέλει και απίκο για ρεπορτάζ χωρίς αμοιβές και μαλακίες. Κι αν είσαι μεταπτυχιακός ή διδακτορικός φοιτητής και δουλεύεις όλη μέρα τζάμπα για το Πανεπιστήμιο, πρέπει να αισθάνεσαι εντελώς τυχερός.

     Για κάθε νέο άνθρωπο που δεν είναι ufo ή παρτάκιας, που σκέφτεται και ανησυχεί, προβληματίζεται και αμφισβητεί,

     Η αυταρχικότητα και η απολυταρχία

                         οι απλήρωτες υπερωρίες, οι απολύσεις και οι εκβιασμοί

                                                  η κατάργηση βασικών δικαιωμάτων μας:  δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία υψηλού επιπέδου, δημόσια κοινωνική ασφάλιση, και εργασία

   είναι οι λόγοι που η επανάσταση είναι και θα είναι πάντα επίκαιρη!