Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ
Όλο το προηγούμενο διάστημα αγωνιστήκαμε μέσα από τα συνδικάτα μας. Συμμετείχαμε στις απεργίες και τις κινητοποιήσεις των κλάδων μας κάναμε σαφές πως δεν θα αφήσουμε να περάσει η διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος. Η κυβέρνηση κάνει πως δεν καταλαβαίνει αγνοώντας τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που βρέθηκαν στον δρόμο στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Τετάρτης 19 Μαρτίου και προκαλώντας τελικά το λαϊκό αίσθημα. Με αυτό το κείμενο στηρίζουμε την πρωτοβουλία για διενέργεια δημοψηφίσματος και καλούμε την, τόσο σίγουρη για τον εαυτό της, κυβέρνηση να παγώσει την διαδικασία όπως προβλέπει το Σύνταγμα και να θέσει το νομοσχέδιο στην κρίση του λαού. Ο αγώνας αυτός πρέπει να έχει νικητή κι αυτό είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας. Υπογράψτε απευθείας (online) http://www.petitiononline.com/syn0803/petition.html
O sindelius έφτυσε τη γόπα και μουρμούρισε με σφιγμένα δόντια: “Δεν θα ξεμπερδέψουν έτσι εύκολα με μας…”
Όχι στην επιστροφή στο μεσαίωνα
Ανοησίες!!Άκου δημοψηφισμα!!Τι λαικισμός είναι αυτός?Ο Καρατζαφέρης συμφώνησε?Απο την αριστερά περιμένουμε πιο ριζοσπαστικό λόγο…
Σημασία έχει για ποιον λόγο χρησιμοποιείς ένα μέσο (το δημοψήφισμα εν προκειμένω). Ο καρατζαφέρης το χρησιμοποίησε ξέροντας ότι η κοινή γνώμη είναι κατάληλα εκπαιδευμένη για το μακεδονικό, από τα ΜΜΕ. Με το ασφαλιστικό, τα πράγματα είναι διαφορετικά, γιατί δεν υπάρχει υποκειμενικότητα στη ληστεία που γίνεται στους εργαζόμενους. Ποια είναι η πρόταση σου φίλε μου και συμπαίκτη Debord;
Αγαπητέ Sindelius, πολλές φορές η αριστερά και οι συνδικαλιστές εθελοτυφλούν και κάνουν την πάπια μπροστά σε κάποια υποτιθέμενα κεκτημένα δικαιώματα των <> .Πόσους ξέρεις που έχουν βγεί σε σύνταξη στα 45 και είναι δημόσιοι υπάλληλοι? Δεν είδα κινητοποιήσεις για αυτά. Με πιάνεις? Ριζοσπαστικό είναι όταν μιλάς και έχεις τα μάτια ανοιχτά. Όπως πρέπει να καταγγέλεις τα νομοσχέδια- εκτρώματα που βιάζουν την εργατική τάξη άλλο τόσο πρέπει να καταγγέλεις αυτούς που ζουν σε βάρος των υπολοίπων. Όσον αφορά το δημοψήφισμα πιστέυω ότι είναι ημίμετρο. Στην τελική στους δρόμους και πάλι…
Υ.Γ
Αλλά με τέτοια συνδικάτα οι εργαζόμενοι πρέπει να κοιμούνται ήσυχοι. Τη μία τα κάνουν πλακάκια με τον ΣΕΒ και την άλλη με την κυβέρνηση. Σθεναρή αντίσταση…
“Καλά όλα αυτά”, αλλά θες να τα συζητήσουμε τώρα, την ύστατη στιγμή που δίνουμε τη μάχη κατά της επέλασης;;; Αναπαράγεις τη λογική της κυβέρνησης, Debord, που μιλάει για ρετιρέ, για προνομιούχους (λες και δεν υπάρχουν επαγγέλματα με κάποιες δικλείδες ασφαλείας, κάποια “προνόμια” κατακτημένα με αίμα) και βασιλεύει διαρώντας την κοινωνία. Στόχος μας δεν (μπορεί να) είναι να γίνουμε όλοι “σκατά” αλλά να ανέβουν όλοι οικονομικά. Στόχος μας δεν (μπορεί να) είναι τα δικαιώματα των Δ.Υ αλλά η κατάκτηση, με δυνατά αυτόνομα συνδικάτα, όλων των δικαιωμάτων, των εργαζομένων στον ιδιωτικό Τομέα. Δεν πρέπει να ζηλεύουμε αυτόν που έχει αξιοπρεπή μισθό και συνθήκες εργασίας αλλά να ΟΡΓΙΖΟΜΑΣΤΕ και να ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ, αυτοί που μπορούμε, και για αυτούς που δεν έχουν! Και επίσης, δεν είδα την πρότασή σου για την “σθεναρή αντίσταση”. Να τα σπάσουμε; Κανένα πρόβλημα. Αλλά για να το κάνεις αυτό πρέπει να έχεις την κοινωνία που υποφέρει μαζί σου. Την έχεις; Αλλιώς πας μόνος, κουκουλοφόρος και γίνεσαι βορά στα σκατοκάναλα.
Αν μπορείτε θα ήθελα να μου εξηγήσετε κάτι, επειδή γύρω από το ζήτημα του ασφαλιστικού δεν είμαι ειδικός και έχω μερικές απορίες.
Υπάρχει πρόβλημα ή όχι βιωσιμότητας των ταμείων;
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι ο μέσος όρος ζωής ανεβαίνει και ότι το εργατικό δυναμικό στην Ελλάδα μειώνεται (λόγω υπογεννητικότητας αλλά και ανασφάλιστης εργασίας), αυτό δεν σημαίνει ότι η προσφορά χρημάτων στα ταμεία μειώνεται και η ζήτηση χρημάτων αυξάνεται;
Τι λύση μπορεί να προταθεί σε αυτό; Υποθέτω ότι μία λύση είναι η πάταξη της εισφοροδιαφυγής, κάτι που προφανώς πρέπει να γίνει (βέβαια στο βασίλειο της διαφθοράς που λέγεται Ελλάδα, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα γίνει, αλλά λέμε τώρα…). Ακόμη όμως και αν παταχθεί πλήρως η εισφοροδιαφυγή, αρκεί αυτό από μόνο του για να λύσει το πρόβλημα;
Στο μυαλό μου, όσο συνεχίζουμε να έχουμε αύξηση του μέσου όρου ζωής και ταυτόχρονα μείωση του εργατικού δυναμικού, θα υπάρχει πρόβλημα με τις συντάξεις. Πρόβλημα που δεν θα μπορεί να λυθεί εάν δεν προσαρμόζεται ανάλογα το σύστημα συνταξιοδότησης.
Μου φαίνεται προφανές ότι τα όρια συνταξιοδότησης πρέπει να σχετίζονται κάπως με τον μέσο όρο ζωής. Είναι λογικό το όριο συνταξιοδότησης να είναι σταθερό, π.χ. στα 65 ή στα 60 ή στα 55 χρόνια, σε κάθε κοινωνία, ασχέτως του μέσου όρου ζωής της; Στην Κολομβία ή σε πολλές χώρες της Αφρικής, όπου ο μέσος όρος ζωής είναι κάτω από τα 50 σίγουρα μια ηλικία συνταξιοδότησης στα 55 είναι πολύ υψηλή. Σε μία κοινωνία όμως που ο μέσος όρος ζωής είναι τα 80 χρόνια, μήπως το 65 είναι χαμηλό;
Είναι λογικό, για παράδειγμα, μια γυναίκα να διεκδικεί να βγαίνει στη σύνταξη στα 50 της επειδή είναι μητέρα; Διότι αυτό σημαίνει πως, με μέσο όρο ηλικίας των γυναικών τα 80, μια μητέρα που βγαίνει στη σύνταξη στα 50 ενδεχομένως να έχει δουλέψει στη ζωή της λιγότερο από 20 χρόνια και να παίρνει σύνταξη για 30 ή και περισσότερα. Είναι βιώσιμο κάτι τέτοιο; Επίσης, είναι λογικό;
Πάνω από όλα, όμως, μου φαίνεται λογικό ότι, εφόσον το πρόβλημα είναι υπαρκτό, πρέπει να προσπαθήσουν από κοινού όλα τα πολιτικά κόμματα, μαζί με συνδικαλιστές, κοινωνικούς φορείς, πανεπιστημιακόυς κλπ. να καθίσουν κάτω σε ένα τραπέζι και να προσπαθήσουν να βρουν μια συμβιβαστική λύση, μέσω διαλόγου και χωρίς λαϊκιστικές κορώνες.
Εκτός αν το πρόβλημα της βιωσιμότητας των ταμείων δεν είναι υπαρκτό, και είναι κατασκευασμένο από την πλουτοκρατία, τον δικομματισμό, τους αμερικάνους κλπ. οπότε πάω πάσο.
Το σύνολο της κοινωνίας υποφέρει.Δύσκολο να τους έχεις μαζί σου στους κοινωνικούς αγώνες γιατί πολλοί στερουνται κοινωνικής και ταξικής συνείδησης, άρα η μάχη μοιάζει χαμένη. Η πρόταση για δημοψήφισμα πιστέυω ότι είναι η ύστατη και μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια της αριστεράς για να σώσει την <>, ωστόσο το ζήτημα δεν έχει τελειώσει ακόμη.
Επίσης, το ότι υπάρχουν βολέμενοι, κρατικοδίαιτοι που απλά δεν θέλουν να χάσουν τα κεκτημένα είναι δεδομένο. Με αυτό τι γίνεται? Τους έχεις μαζί σου στους κοινωνικούς αγώνες?Διότι στα συλλαλητήρια έχεις από τη μία τον απλό κόσμο που μαστίζεται από την ανάλγητη πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης και από την άλλη,αυτούς τους δυσκοίλιους τύπους νεοέλληνα. Και οι δύο έχουν κοινά αιτήματα??? Υπόψιν ότι αρκετοί <> είναι έτσι. Αυτοί που κατεβαίνουν στους δρόμους πρέπει να είναι καθαροί, Sindelius, διαφορετικά υπονομεύουν την αριστερά, τους αγώνες και την ενδεχόμενη επανάσταση…
Debord, απάντησε, αν θες, πρώτα στον Panadeli (και σε κάθε Panadeli) και μετά θα έχεις κ τον χρόνο να ξεκαθαρίσεις ποιος είναι καθαρός αγωνιστής και ποιος είναι κρατικοδίαιτος υπάλληλος που κατεβαίνει για πρώτη φορά στο δρόμο (αν κατεβαίνει κανένας από αυτούς)…
Συμπολίτη μου Panadeli, δεν μπορείς να έχεις χρεώσει τα ασφαλιστικά ταμεία με δις ευρώ και να ζητάς από τους εργαζόμενους να καλύψουν τη χασούρα. Δομημένα ομόλογα, εισφοροδιαφυγή εργοδοτών, δάνεια αγύριστα σε επιχειρήσεις είναι οι αμαρτίες που καλούμαστε να πληρώσουμε. Δεν μπορείς να ζητάς 100 ένσημα από τον ημιαπασχολούμενο νέο, άνεργο στην ουσία, (από 50 που ήταν πριν) για να αποκτήσει βιβλιάριο. Δεν μπορείς να σπρώχνεις τον κόσμο, όπως το κάνεις με την παιδεία και την υγεία, στον ιδιωτικό τομέα για την ασφάλισή του. Δεν μπορείς να αυξάνεις τις ηλικίες σύνταξης όταν οι ώρες εργασίας έχουν αυξηθεί (χωρίς, μάλιστα,να πληρώνονται οι υπερωρίες). Κινδυνεύεις μάλιστα να μειώσεις τον μέσο όρο ζωής αν το κάνεις αυτό. Δεν μπορείς να μειώνεις τις συντάξεις όταν ο τιμάριθμος αυξάνεται αναντίστοιχα με τον πληθωρισμό, όταν αυξάνεται κατακόρυφα η τιμή του πετρελαίου και όλων
των προϊόντων και υπηρεσίων που επηρεάζονται από αυτό. Κι εγώ δεν μπορώ να κάνω πίσω από τα κεκτημένα με αίμα δικαιώματα των προηγούμενων γενιών. Που είναι η 8ωρη εργασία και η κοινωνική ασφάλιση. Όσον αφορά στον διάλογο που αναφέρεις τα έχουμε ξαναπεί με αφορμή τα θέματα της παιδείας. Η κυβέρνηση πρέπει να κοιτάξει στην άλλη όχθη για να γεμίσει τα ταμεία. Αυτή του ΣΕΒ κ των βιομηχανικών επιμελητηρίων. Στην όχθη που δε δίνει λόγο σε κανέναν, που μιλάει συνέχεια για ανταγωνιστικότητα και ανταγωνιστικότητα, στη χώρα, δεν βλέπουμε. Στην όχθη που δε δίνει λόγο σε κανένα. Εγώ, λέω με αυτούς να κάνει διάλογο ο Καραμανλής και με αυτούς να γίνουν οι συμβιβασμοί. Αν γίνει αυτό, τότε να μιλήσουμε και για τη μητέρα που παίρνει σύνταξη στα 50 (το κάνουν 55 τώρα) επειδή έχει ανήλικο παιδί. Δεν είναι αυτό πιο σωστό;
Δεν διαφωνώ sin με τα περισσότερα από όσα λες περί κατασπατάλησης αποθεματικών, δομημένα ομόλογα κλπ, αλλά εξακολουθείς να μην απαντάς στο ερώτημα.
Υπάρχει πρόβλημα βιωσιμότητας των ταμείων ή όχι;
Επιμένω να το ρωτώ διότι πολλοί από την αντιπολίτευση ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα και ότι τα ταμεία είναι μια χαρά, και ορισμένες προτάσεις που κάνει η αριστερά φαίνεται να μην αναγνωρίζουν ότι υπάρχει πρόβλημα. Π.χ. το ΚΚΕ κατέθεσε πρόταση 10 σημείων για τη λύση του ασφαλιστικού, στα οποία συμπεριλαμβάνεται η αύξηση των συντάξεων στα 1400 ευρώ, η μειώση των ορίων συνταξιοδότησης στα 60 για τους άνδρες και τα 55 για τις γυναίκες, η αύξηση των βαρέων κ ανθυγειινών, και άλλα σουρρεαλιστικά. Επίσης, ως λύση για τη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού το ΚΚΕ έχει προτείνει την επιστροφή όλων των κλεμμένων από το 1950. Χαίρω πολύ. Είναι όμως σοβαρή πρόταση αυτή;
Επιμένω επίσης διότι, εάν αναγνωρίσουμε ότι όντως υπάρχει πρόβλημα βιωσιμότητας, τότε οφείλουμε να ψάξουμε να βρούμε μια ρεαλιστική και βιώσιμη λύση και όχι να πετάμε κορώνες του τύπου “φέρτε πίσω τα κλεμμένα” κλπ.
Αυτό περιμένω επιτέλους. Ρεαλιστικές προτάσεις. Το να φωνάζουμε, να κατηγορούμε τους πάντες και να κατεβαίνουμε στους δρόμους είναι εύκολο. Δύσκολο είναι να λύνουμε τα προβλήματα. Αυτό όμως είναι που χρειαζόμαστε. Και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να καταθέτουμε σοβαρές και υλοποιήσιμες προτάσεις.
Εκτός εάν αυτό που κάνουμε είναι ασκήσεις σουρρεαλισμού, οπότε μπορώ κι εγώ να καταθέσω τη δική μου πρόταση για λύση του ασφαλιστικού: Σύνταξη 14.000 ευρώ το μήνα για όλους, συνταξιοδότηση στα 30 για τους άνδρες και στα 25 για τις γυναίκες και 3ωρο ωράριο εργασίας για όλους. Τη χρηματοδότηση να την καλύψει ο Μπιλ Γκέιτς που είναι πλούσιος.
Υ.Γ.1. Συμφωνώ απόλυτα με τον DEBORD. Η πρόταση για δημοψήφισμα είναι άκρατος λαϊκισμός του χειρίστου είδους και ταιριάζει μόνο σε πολιτικούς τύπου καρατζαφέρη και άδωνι γεωργιάδη.
Υ.Γ.2. Το γεγονός ότι ο ΣΥΝ απορρίπτει τόσο εύκολα και ελαφρά τη καρδία τον διάλογο με ενοχλεί πάρα πολύ. Και σαφώς και δεν θεωρώ ότι λύσαμε το ζήτημα του διαλόγου στην αντίστοιχη κουβέντα μας για την παιδεία.
Επειδή όμως αυτά δεν τα λέω μόνο εγώ, παραπέμπω σε άρθρο του Μπασιάκου στην Αυγή (ελπίζοντας να μην κάνω κατάχρηση του χώρου):
Διάλογος
Γιάννης Μπασιάκος
Αυγή, 06/10/2007
——————————————————————————–
Στη χώρα που δίδαξε τον διάλογο ως μέθοδο αναζήτησης της αλήθειας, η έννοια του διαλόγου έχει υποστεί αλλεπάλληλα πλήγματα, και ουσιαστικά έχει πλέον εγκαταλειφθεί. Αυτή τη θλιβερή σκέψη έκανα ακούγοντας, αφ ενός μεν την πρόσκληση σε διάλογο για το “ασφαλιστικό” από την κυβέρνηση, αφ ετέρου δε την αντίδραση της αντιπολίτευσης και των συνδικάτων.
Ας αρχίσουμε από την κυβέρνηση. Η πρόταση διαλόγου για οποιοδήποτε σοβαρό θέμα γίνεται μόνον για επικοινωνιακούς λόγους. Γίνεται δε εκ του ασφαλούς διότι είναι γνωστό από την εμπειρία της κάθε κυβέρνησης ότι οι “αντίπαλοι” θα αρνηθούν να προσέλθουν στο διάλογο. Πρώτο κρατούμενο λοιπόν, το ότι ο στόχος του διαλόγου στην καθ ημάς Ανατολή δεν είναι πια η αναζήτηση της αλήθειας, αλλά η εξαπάτηση του λαού: “η κυβέρνηση ζητά διάλογο – η αντιπολίτευση δεν τον θέλει” από τη μια, “όχι στον προσχηματικό διάλογο-απάτη” από την άλλη. Βεβαίως δεν περνά από το μυαλό της όποιας κυβέρνησης ότι σοβαρά θέματα, όπως το ασφαλιστικό ή η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, δεν λύνονται χωρίς ευρεία κοινωνική και πολιτική συναίνεση. Το πρακτικό αποτέλεσμα είναι ότι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις (που να λύνουν δηλαδή τα υπαρκτά προβλήματα) δεν γίνονται. Απέχω συνειδητά από την πολιτική-ταξική ανάλυση του προβλήματος, γιατί θεωρώ τη βλακεία πιο επικίνδυνο εχθρό από το κεφάλαιο.
Η δε αντιπολίτευση δεν σκέφτεται ότι αντί να καταγγείλει τον “προσχηματικό” διάλογο, μπορεί να συμμετάσχει και εκεί να λέει τα δικά της, ανεξαρτήτως της ημερήσιας διάταξης που έχει επιλέξει η κυβέρνηση. Γιατί τι θα συμβεί; Θα κατηγορηθεί ότι είναι εκτός θέματος και θα της μηδενιστεί το γραπτό; Ή θα την πετάξει έξω από την τάξη του διαλόγου ο αντιδραστικός καθηγητής (συγγνώμη, υπουργός);
Περνάει από το μυαλό μου ότι υπάρχουν και άλλοι λόγοι πέραν της βλακείας γι αυτή την κατάσταση. Φοβάμαι ότι κανείς δεν θέλει το διάλογο, γιατί είτε δεν έχουν θέσεις είτε φοβούνται να τις αποκαλύψουν, γιατί θα δυσαρεστήσουν διάφορες ομάδες που τους στηρίζουν εκλογικά. Για παράδειγμα, αρνούμαστε (ως Αριστερά) ότι υπάρχουν ανισότητες και αδικίες στο εσωτερικό του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης; Δεν είναι “αριστερό” να διορθωθούν, αν υπάρχουν; Υπάρχει πρόβλημα με πρόωρες συνταξιοδοτήσεις; Είναι λογικό να βγαίνει κάποιος στη σύνταξη με 15 χρόνια υπηρεσία; Είναι λογικό να δίνεται κίνητρο υπασφάλισης, μέσω της μη σύνδεσης του ποσού της σύνταξης με το σύνολο των ασφαλιστικών κρατήσεων; Αυτά και πολλά άλλα θα έπρεπε να δεχτούμε να συζητήσουμε εμείς ως αριστεροί.
Οι εκάστοτε κυβερνήσεις όμως θα πρέπει να συζητήσουν μερικά άλλα πιο σημαντικά ζητήματα. Είναι, για παράδειγμα, παράβαση καθήκοντος η μη εφαρμογή του νόμου για χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος με συγκεκριμένο ποσοστό του ΑΕΠ; Τι ρόλο παίζει η ανεργία και η υποαπασχόληση στην κρίση του συστήματος; Η πλήρης ανυπαρξία αναπτυξιακής πολιτικής έχει σχέση με το ασφαλιστικό; Η κυβέρνηση λέει ότι η “ισχυρή ανάπτυξη θα θωρακίσει μακροπρόθεσμα το ασφαλιστικό σύστημα”. Ποιον κοροϊδεύει; Αν ίσχυε αυτό, τότε η μέχρι σήμερα “ισχυρή ανάπτυξη” θα μεταφραζόταν σε αύξηση της απασχόλησης (και όχι μείωση της ανεργίας, δεν είναι το ίδιο, γιατί μείωση επέρχεται και όταν οι απογοητευμένοι άνεργοι ουσιαστικά εξέρχονται από το εργατικό δυναμικό). Δεν μας λέει η κυβέρνηση αν έχουν αυξηθεί και οι καθαρές εισροές από ασφάλιστρα στο ίδιο ή μεγαλύτερο ποσοστό με το ΑΕΠ.
Αυτό το πρόβλημα είναι βαθύτατα πολιτικό διότι η μέχρι σήμερα συνταγή της ανάπτυξης (εν πολλοίς αεριτζίδικη και στη σφαίρα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών) ευνοεί συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, και μάλιστα εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Δεν παράγει στην πραγματικότητα καινούργιο πλούτο για όλη την κοινωνία, αλλά μεταφέρει σημαντικό μέρος του υπάρχοντος πλούτου από τους πολλούς στους λίγους.
Όλα αυτά θα έπρεπε να τα θέσουμε στο τραπέζι του διαλόγου για το ασφαλιστικό, και όχι να απαντούμε με το ηρωικό “Μολών λαβέ” του Λεωνίδα. Οι “Θερμοπύλες” που φυλάμε δεν υποστηρίζονται μόνον στους δρόμους και τις πλατείες αλλά και στο βήμα του διαλόγου, εκεί όπου “κατασκευάζεται” η κοινωνική συναίνεση. Η γενικευμένη άρνηση διαλόγου, δυστυχώς, οδηγεί ένα τμήμα των σκεπτόμενων ψηφοφόρων στην κάλπη της Νέας Δημοκρατίας (σήμερα – ή του ΠΑΣΟΚ παλιότερα).
* Ο Γιάννης Κ. Μπασιάκος είναι πανεπιστημιακός
Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, http://www.nationmaster.com/graph/peo_age_dep_rat_dep_to_wor_pop-dependency-ratio-dependents-working-population&date=1970&date=1990&date=1960&date=2005 το Age Dependency Ratio, η σχέση δηλαδή του αριθμού των εξαρτημένων ατόμων προς τον αριθμό του εργατικού δυναμικού (των ανθρώπων δηλαδή μεταξύ 18 και 64 ετών) στην χώρα μας ήταν το 2005 0,48 (δηλαδή υπήρχαν 48 άτομα σε μη ενεργές εργασιακά ηλικίες για κάθε 100 που δούλευαν). Είναι μικρότερος εκείνου της Γαλλίας (0,53), της Δανίας (0,51) και των ΗΠΑ (0,49) ενώ δεν είναι καθόλου δηλαδή μεγάλος για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα.
Θα πει κανείς ότι ίσως έχει μεγαλώσει ιστορικά αυτός ο λόγος, δημιουργώντας επιπλέον δυσκολίες; Όχι. Στην βάση της σελίδας του Nationmaster στην οποία συνέδεσα παραπάνω, υπάρχουν τα σχετικά νούμερα για κάθε χρόνο από το 1960 και μετά. Ο λόγος ηλικιακής εξάρτησης είναι σήμερα ο μικρότερος που ήταν ποτέ. Το 1980 π.χ., λίγο πριν ξεκινήσει η δημογραφική κατάρρευση της χώρας μας, ο σχετικός λόγος ήταν στο 0,56. Τότε ο λόγος αυτός ήταν μεγαλύτερος από τις ΗΠΑ λ.χ.
Την πληροφορία για τις σχετικές στατιστικές πήρα από το http://histologion-gr.blogspot.com/