To Kosovo (ελληνιστί Κοσσυφοπέδιο) είναι μία βόμβα μες στα βαλκάνια. Οι ΗΠΑ είναι οι ρίπτες της κι αν η Ελληνική κυβέρνηση την αναγνωρίσει (την βόμβα) ως κράτος τότε θα μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της εξωτερικής μας πολιτικής. Αν θεωρήσουμε ότι έχουμε εξωτερική πολιτική. Γιατί κι αυτή πάει πακέτο με παιδεία, υγεία, ασφάλιση, μεταναστατευτική πολιτική: δεν υπάρχουν.
Το Kosovo αποτελεί την επίσημη αμερικάνικη βάση στην χερσόνησο. Κι αυτό έχει την πολιτική – διπλωματική καθώς και την στρατιωτική του διάσταση. Με τις αντίστοιχες πιέσεις τόσο στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες βαλκανικές δυνάμεις όσο και στην Ευρωπαική Ένωση.
Πανηγυρισμοί αλβανοφώνων στη … Νέα Υόρκη
Το Kosovo σοβεί. Με τους εθνικισμούς του. Με τις “μαγκιές” και τις βιαιοπραγίες των αλβανών αλλά και τις εξάρσεις βετεράνων του σέρβικου στρατού στα σύνορα. Με τις απαγορεύσεις εισόδου σε πολίτες αλλά και το κάλεσμα των σέρβων συναδέλφων του άνθιμου σε πόλεμο (τζάμπα μάγκες οι δεσποτάδες, χάνουν, βλέπεις, τα παγκάριά τους στην Πρίστινα και τα περίχωρα). Με το πιθανό νέο κύμα προσφύγων. Με τους τέως αρχηγούς του “ένδοξου” παραστρατιωτικού αμερικανοχρηματοδοτούμενου UCK να είναι οι ηγέτες του “ανεξάρτητου” κρατιδίου. Βόμβα το Kosovo, σοβεί….
Η μονομερής ανεξαρτητοποίηση (των αλβανοφώνων) του Kosovo είναι πολύ πιο σοβαρό ζήτημα από την ονομασία οποιασδήποτε, αυτοεκτιθέμενης, γειτονικής χώρας στην οποία έχουμε κολλήσει με ένα κόμπλεξ που θα μείνει στην ιστορία. Αν δούμε την αναγνώριση του Kosovo ως αντάλλαγμα σε ένα αποδεκτό από εμάς όνομα για την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας – πέρα από την αδικία στην οποία συμβάλλουμε - τότε θα μιλάμε εύκολα για μία από τις μεγαλύτερες ηλιθιότητες της χώρας μας. Και θα το βρούμε, καταρχάς, μπροστά μας σε αυτό το ατελείωτο Κυπριακό…
