Archive for Φεβρουαρίου, 2008


Bloggistas!

     Τώρα βρήκαν την ευκαιρία να την πέσουν στο μοναδικό ελεύθερο χώρο έκφρασης. Τα blogs.

    Συμμετέχω στο κάλεσμα (κατευθείαν από τον Τσιμιτάκη):

Κάλεσμα σε σύσταση πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών και της ελευθερίας του λόγου στο Διαδίκτυο

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε εμβρόντητοι να εκτυλίσσεται στις οθόνες μας, επ’αφορμής της εισαγγελικής έρευνας για την λειτουργία του “κίτρινου” blog press-gr, μια απόπειρα φίμωσης των blogs και περιστολής της συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας του λόγου στο διαδίκτυο.
Ενα θέατρο του παραλόγου με πολιτικούς και δημοσιογράφους που έχουν ουσιαστική άγνοια του internet και των νέων Μέσων κατακεραυνώνουν αυτήν την ελευθερία με την ίδια ευκολία με την οποία καθορίζουν την ενημέρωση του Ελληνικού λαού εδώ και πάρα πολλά χρόνια με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα.
Εδώ και πολύ καιρό έχουμε αντιληφθεί ότι η κυβέρνηση και συγκεκριμένοι μηχανισμοί της διοίκησης (δικαστικοί-αστυνομικοί) ενοχλούνται από την πλουραλιστική και εν πολλοίς ανεξέλεγκτη διαρκή συζήτηση που διεξάγεται μεταξύ πολιτών στο διαδίκτυο, προσδίδοντας ζωντάνια στον δημόσιο διάλογο επαναφέροντας την κοινή γνώμη σε ενεργό δράση, αλλάζοντας συχνά την ατζέντα του διαλόγου αυτού και προσθέτοντας φωνές που δεν θα μπορούσαν αλλιώς να υπάρξουν.
Θεωρούμε πως είτε επιβεβαιωθούν οι κατηγορίες που αποδίδονται στο press-gr, είτε όχι, δεν συντρέχει κανένας απολύτως λόγος να αναθεωρηθεί το νομικό καθεστώς ελευθερίας που διέπει αυτή τη στιγμή τις επικοινωνίες στο διαδίκτυο, προστατεύοντας την ανωνυμία και την αυτοδιάθεση των πληροφοριών καθενός, όπως άλλωστε διεθνώς ισχύει, με εξαίρεση λίγα αυταρχικά, απολυταρχικά και αντιδημοκρατικά καθεστώτα.

Επειδή φρονούμε ότι τόσο οι πολιτικοί όσο και ο περισσότερος κόσμος αγνοεί τι είναι και τη λειτουργία επιτελούν τα blogs αισθανόμαστε την ανάγκη να εξηγήσουμε τα παρακάτω:

1. Τα blogs είναι διάλογος – ελεύθερος, ανεμπόδιστος ανάμεσα σε πολίτες, μέσω του διαδικτύου.

2. Τα blogs είναι μια ανοιχτή διαρκής πρόσκληση σε διάλογο κάθε είδους, σε διαφωνία, και επικοινωνία, από την κοινωνία και προς αυτήν που βασίζεται στις δυνατότητες που δίνουν τα νέα μέσα επικοινωνίας, διαθέσιμα σε όλο και περισσότερους ανθρώπους.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή είναι αυθεντικές φωνές της ίδιας της κοινωνίας και ως τέτοιες, την επαναφέρουν στο προσκήνιο του δημοσίου διαλόγου.
Απόδειξη αυτού αποτελούν τόσο η υπόθεση της Αμαλίας Καλυβίνου, η οποία επανέφερε στο προσκήνιο το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα της δημόσιας υγείας, όσο και η υπόθεση των βασανισμών στα Αστυνομικά τμήμα αλλά και τόσες άλλες υποθέσεις που η «συντεταγμένη» ενημέρωση αδυνατούσε να καλύψει. Τα blogs είναι η επιστροφή της κοινής γνώμης στον δημόσιο διάλογο που μέχρι σήμερα επιτελούνταν μοναχά μεταξύ πολιτικών, δημοσιογράφων και παραγόντων.

4. Τα blogs διεκπεραιώνουν το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του με όποιο τρόπο επιθυμεί. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε. Υπό αυτή την έννοια υποβοηθούν την δημοκρατική διαδικασία της ενημέρωσης και του διαλόγου δημιουργώντας έναν πλουραλισμό που όμοιο του δεν έχουμε ζήσει ποτέ ως σήμερα, αποκαλύπτοντας μας διαστάσεις που αγνοούσαμε και λειτουργώντας τελικά συνεκτικά.

5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες – τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη για ότι αυτός επιθυμεί.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν, να την ελέγξουν, ή να την καταστείλουν.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν επαρκείς διαδικασίες για την δίωξή του. Περαιτέρω νομοθετικές ρυθμίσεις δεν μπορεί παρά να δημιουργήσουν περιβάλλον λογοκρισίας. Η Ελληνική κοινωνία δεν έχει κανένα όφελος από μια τέτοια εξέλιξη.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger και όπως η διεθνής εμπειρία δείχνει απαραίτητη προϋπόθεση για την έκφραση των απόψεων του σε πολλές περιπτώσεις.

Διεκδικούμε

Εμφάνιση όλου του άρθρου »

Το Kosovo σοβεί

    To Kosovo (ελληνιστί Κοσσυφοπέδιο) είναι μία βόμβα μες στα βαλκάνια. Οι ΗΠΑ είναι οι ρίπτες της κι αν η Ελληνική κυβέρνηση την αναγνωρίσει (την βόμβα) ως κράτος τότε θα μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της εξωτερικής μας πολιτικής. Αν θεωρήσουμε ότι έχουμε εξωτερική πολιτική. Γιατί κι αυτή πάει πακέτο με παιδεία, υγεία, ασφάλιση, μεταναστατευτική πολιτική: δεν υπάρχουν.

     Το Kosovo αποτελεί την επίσημη αμερικάνικη βάση στην χερσόνησο. Κι αυτό έχει την πολιτική – διπλωματική καθώς και την στρατιωτική του διάσταση. Με τις αντίστοιχες πιέσεις τόσο στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες βαλκανικές δυνάμεις όσο και στην Ευρωπαική Ένωση.

    

        Πανηγυρισμοί αλβανοφώνων στη … Νέα Υόρκη

    Το Kosovo σοβεί. Με τους εθνικισμούς του. Με τις “μαγκιές” και τις βιαιοπραγίες των αλβανών αλλά και τις εξάρσεις βετεράνων του σέρβικου στρατού στα σύνορα. Με τις απαγορεύσεις εισόδου σε πολίτες αλλά και το κάλεσμα των σέρβων συναδέλφων του άνθιμου σε πόλεμο (τζάμπα μάγκες οι δεσποτάδες, χάνουν, βλέπεις, τα παγκάριά τους στην  Πρίστινα και τα περίχωρα). Με το πιθανό νέο κύμα προσφύγων. Με τους τέως αρχηγούς του “ένδοξου” παραστρατιωτικού αμερικανοχρηματοδοτούμενου  UCK να είναι οι ηγέτες του “ανεξάρτητου” κρατιδίου. Βόμβα το Kosovo, σοβεί….

   Η μονομερής ανεξαρτητοποίηση (των αλβανοφώνων) του Kosovo είναι πολύ πιο σοβαρό ζήτημα από την ονομασία οποιασδήποτε, αυτοεκτιθέμενης, γειτονικής χώρας στην οποία έχουμε κολλήσει με ένα κόμπλεξ που θα μείνει στην ιστορία. Αν δούμε την αναγνώριση του Kosovo ως αντάλλαγμα σε ένα αποδεκτό από εμάς όνομα για την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας – πέρα από την αδικία στην οποία συμβάλλουμε - τότε θα μιλάμε εύκολα για μία από τις μεγαλύτερες ηλιθιότητες της χώρας μας. Και θα το βρούμε, καταρχάς, μπροστά μας σε αυτό το ατελείωτο Κυπριακό…

     Σε μία δημοκρατική και πλέον πολυπολιτισμική κοινωνία ο ελληνοορθόδοξος φονταμενταλισμός ηχεί σαν καραμούζα μέσα στις σειρήνες των καιρών. Μουσουλμανάκια που αναγκάζονται να παρευρίσκονται κάθε πρωϊ σε μία διαδικασία που, τουλάχιστον, δεν πιστεύουν. Ελληνάκια που δεν πιστεύουν ούτε θέλουν να πιστέψουν σε κάποιον θεό. Μάθημα και βιβλία εξειδικευμένα στην κατήχηση και την προπαγάνδα μίας συγκεκριμένης θρησκείας (του ορθόδοξου χριστιανισμού εν προκειμένω). Με ιστορίες και παραβολές ενός άλλου είδους μυθολογίας με σαφείς, όμως, επιδράσεις στον τρόπο σκέψης. Μετά την κατήχηση ακολουθεί και εξέταση. Την ίδια στιγμή, η θεωρία της εξέλιξης ουσιαστικά δεν διδάσκεται στα σχολεία αφού υπάρχει μεν στα βιβλία (γ’ γυμνασίου και λυκείου) αλλά βρίσκεται στο τέλος του βιβλίου και είναι εκτός ύλης. Και τούτο γιατί ο Ch. Darwin κατάφερε πριν 150 χρόνια, χωρίς να το θέλει, να φέρει ένα τεράστιο ιδεολογικό πλήγμα σε όλες τις θρησκείες και ιδιαίτερα, βέβαια, στην παλαιά διαθήκη. Με τον πρώτο άνθρωπο που γεννήθηκε από τη λάσπη, τον αδάμ και την εύα με το μήλο, τους αδελφούς καϊν κτλ., ξέρετε…

     Κι όλα αυτός ο φονταμενταλισμός στο σχολείο! Σε έναν πνευματικό χώρο γνώσης που οφείλει να διαμορφώνει τον ορθολογιστικό τρόπο σκέψης, να αναπτύσει την κριτική ικανότητα του παιδιού αλλά και να εγείρει την φαντασία μαζί με αισθήματα αγάπης και ομόνοιας μεταξύ των ανθρώπων με το στανιό, υποχρεωτικός ασπασμός της δικής “μου” (του ελληνικού κράτους) θρησκείας.

   Για όλα τα παραπάνω έχω αντιγράψει, από το atheoi.org:

160x60_exemption_red.jpg

     “Η Ελληνική νομοθεσία δίνει πλέον δικαίωμα σε κάθε μαθητή δημόσιου σχολείου να απέχει από το μάθημα θρησκευτικών, τους εκκλησιασμούς, και την σχολική προσευχή…

Μερικές διευκρινήσεις..:

1) Δεν αναγράφεται πλέον το θρήσκευμα στο απολυτήριο.
2) Δεν χρειάζεται καμμία εξήγηση ή διευκρίνηση πέραν της γραπτής δήλωσης για απαλλαγή βάσει της Εγκυκλίου Γ2/ 61723-13/6/2002.

3) Το δικαίωμα ισχύει για όλους τους μαθητές, όχι απλώς τους μη-ορθόδοξους.

Παρακάτω θα βρείτε υπόδειγμα δήλωσης για download και εκτύπωση. Το μόνο που χρειάζεται είναι να συμπληρώσετε τα απαραίτητα στοιχεία και να υπογράψετε!

Δήλωση: apallagi.doc v1.0 3/10/07 ή apallagi.pdf v1.0 4/10/07
Ενημερωτικό φυλλάδιο+υπόδειγμα: apallagi-info.doc v1.0 9/10/07 ή apallagi-info.pdf v1.0 9/10/07″

 

    Επομένως, η αντίσταση στην ιδεολογική προπαγάνδρα της σκοταδιστικής σκέψης και μέσα στο σχολείο είναι στα χέρια των γονιών. Αρκεί να θελήσουν να το δουν. Το δικαίωμα στην ανεξιθρησκεία είναι εκ των ων ουκ άνευ. Βέβαια, σε μία προηγμένη πνευματικά κοινωνία, θα έπρεπε να μιλάμε για το δικαίωμα στη θρησκεία, αν με εννοείς…

“Κακοκαιρία”

   Η αγαπημένη λέξη του σαββατοκύριακου που πέρασε, για τα ΜΜΕ. Κάλυψε τα πάντα, σαν το χιόνι. Και ζαχόπουλους, κλαδάδες και ασφαλιστικό και κυπριακές εκλογές και ότι μας βολεύει να καλυφθεί. Και “γιατί δεν λειτούργησε πάλι ο κρατικός μηχανισμός” και “ποιανού δικαιοδοσία είναι ο καθαρισμός της λεωφόρου” κι όλα αυτά που έχουμε σιχαθεί πια σε αυτό το κράτος της βιτρίνας. Της βρώμικης βιτρίνας γιατί ούτε τη βιτρίνα μας δεν καθαρίζουμ/νε.

 

dsc03920.jpg

     Από πότε όμως το λευκό, αγνό χιόνι, το άσπιλο με τη μαλακή υφή αποτελεί κακοκαιρία; Ο άνεμος που το έφερε καλοδεχούμενος πρέπει να είναι. Απολυμαίνει τον βρώμικο αέρα. Χάρις σε αυτόν τον άνεμο, είδαμε, επιτέλους, και μια άσπρη μέρα στη χώρα αυτή. Ο άνεμος και το χιόνι του κάλυψαν και την ασχήμια της Αθήνας, το τσιμέντο και το μέταλλο της. Την έκαναν για λίγες ώρες, παραμυθένια, ειδικά κάτω από το αχνό φως των λαμπών του δήμου ή των αυτοκινήτων. Και είναι, τελικά, αυτό το χιόνι ό,τι πιο όμορφο έχει συμβεί σε αυτή την πόλη, εδώ και μήνες. Το άκουγες στις χαρούμενες φωνές των παιδιών που παίξανε επιτέλους στον δικό τους δρόμο.

    Ποιος μίλησε για κακοκαιρία;

Ο Raul στα Ιμαλάια

                                              από “Ελευθεροτυπία” (10/02/08)

dspphoto.jpg 

  ”Σε ειδική τέντα που δημιουργεί συνθήκες Ιμαλαΐων, με αραιό οξυγόνο, κοιμάται εδώ και μήνες ο Ραούλ. Και, μολονότι βαριανασαίνει όλη νύχτα, περνάει δεύτερη νιότη στα γήπεδα! Η κατασκευή της σκηνής κόστισε περίπου 30.000 ευρώ… Το ίδιο κόλπο δοκίμασε παλαιότερα ο Ουέιν Ρούνεϊ, ο οποίος όμως εγκατέλειψε γρήγορα την τέντα, επειδή ένιωθε ναυτίες και πονοκεφάλους…”

   
     

       Αυτό θα πει η επιστήμη (φυσιολογία) στην υπηρεσία του (πρωτ-)αθλητισμού. Ο αθλητής χρησιμοποιεί συνθήκες υποξίας προκειμένο να προσαρμοστούν οι ιστοί του σε καταστάσεις ανεπάρκειας οξυγόνου. Κάτι ανάλογο κάνουν οι αθλητές που προετοιμάζονται στα βουνά, για αγώνες που θα γίνουν σε υψόμετρο. Παρ’ όλα αυτά, η μέθοδος του…Raul είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, καθώς η αντοχή εξαρτάται κι από την ικανότητα του Ο2 να διανεμηθεί από το καρδιαναπνευστικό σύστημα στους μυς. Ένα σύστημα που δεν δοκιμάζεται ιδιαίτερα, σε έναν υγιή, κατά την διάρκεια του ύπνου…

 

αφιερωμένο στον Mike του Ναυπλίου.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.